دلنوشته ای محضر ریاست محترم جمهوری

جناب آقای روحانی ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران.

من یک شهروند عادی هستم، یک معلم بازنشسته ، در مهر۹۴ بازنشست شدم.

من از وضعیت کشورم آگاهم، سیاست داخلی و خارجی آن را کم و بیش دنبال می کنم.

از وضعیت اقتصادی حاکم بر کشور، کم و بیش آگاهم.

من با انقلاب بزرگ شده ام، سوم راهنمایی میخوندم انقلاب شد.

در جریانات انقلاب کم و بیش بوده ام

در جنگ کم و بیش بوده ام.

جریانهای حاکم بر کشورم را کم و بیش می شناسم.

همواره از ترس تندروها به اصلاح طلب ها رای داده ام.

در سال ۹۲ از ترس تندروها به روش اعتدال که شعار جنابعالی بود رای داده ام.

گرچه در طول مدت ۳۷ و اندی سال، تندرو ها و اصلاح طلب ها تغییر کرده اند جابه جا شده اند، ولی من به افراد کاری ندارم من به اصلاح طلبی رای داده ام.

ولی اکنون در مانده ام.

پاسخ سوالهای افرادی را که تشویق کرده ام به اصلاح طلبی رای دهند، را ندارم.

در سال ۹۲ بدون هیچ مزدی، بسیاری از شهروندان را تشویق کردم چه با نوشته هایم و چه حضوری با سخنانم، به اعتدال، عقلانیت و خرد رای دهند.

قانعشان کردم به روش اعتدال رای دهند، چرا که ادامه روند تندروی را برای کشورم بسیار خطرناک می دانستم،

معتقد بودم، کشورم نباید دیواری دور خود بکشد، مثل کره شمالی،

ایمان داشتم، تعامل با دنیا سازنده هست،

گفتگو با دنیا راهگشاست،

صلح آرزوی بشریت هست، جنگ نفرت انگیز،

می دیدم اگر تحریم ها همچنان ادامه یابد، مردم فلج می شوند.

کشورم در آستانه فروپاشی قرار می گیرد،

شاید همانند عراق، افغانستان و سوریه و یمن شود،

عقلانیت و خرد جمعی را راه حل مشکلات می دانستم،

با این استدلال ها و دلایل، بسیاری از شهروندان را تشویق کردم در سال ۹۲ به حضرتعالی رای دهند.

اکنون نیز چنین نظری دارم، ولی به سوال شهروندانی که تشویق کرده ام به جنابعالی رای دهند، پاسخی ندارم،

چون قرار بود، با حاکمیت عقلانیت و خرد، اوضاع طوری بهبود یابد که مردم آن بهبودی را در زندگی روزمره خویش احساس کنند.

ولی متاسفانه چنین نشده، منکر کارهای کلان و رفع تحریم ها نیستم، آنها را کاری بزرگ می دانم، می دانم کارهای زیر بنایی زمان می برد،

ولی در مورد کارهای اداری که تعلل هست چه بگویم تا آن شهروندان قانع شوند، تا دوباره به عقلانیت رای دهند.

آیا عدم پرداخت کارانه و اضافه کاری پرستاران که حدود بیش از ۷ ماه است، جزو کارهای زیربنایی و زمانبر هست؟

چگونه من پرستاران بیمارستان مدنی کرج را قانع کنم، این کارها زیر بنایی و زمانبر هست؟

چگونه من راننده تاکسی خط را که رئیس خطش ازش باج می گیرد، قانع کنم ، کار زیر بنایی و زمانبر هست؟

چطور مردم و شهروندانی را که تشویقشان کردم به جنابعالی رای دهند، توجیه کنم، اصلاح حقوق های نجومی کاری است زیر بنایی و زمانبر، منتظر باشید.

شما و هئیت وزیرانتان در مورد رفع تبعیض های وحشتناک نظام پرداخت حقوق ها چه برنامه ای اجرا کرده اید؟

آیا دولت لایحه ای در این مورد تقدیم مجلس نموده است؟

من به همکاران بازنشسته ام که تشویقشان کردم به عقلانیت و روش اعتدال رای دهند، چه پاسخی بدهم؟ امروز سوم مهرماه ۹۵ هست، درست یکسال و یک روز هست که بازنشست شده اند، هنوز پاداش خود را که اندک مبلغی است در مقابل دریافتی های نجومی مدیران، نگرفته اند،

من به همین بازنشسته ها چه پاسخی بدهم، با یک روز اختلاف با شاغلین، از مبلغ افزایشی طرح رتبه بندی معلمین محروم شدند.

چطور پاسخ دهم که عقلانیت حاکم هست،بازنشسته دوم مهر۹۴ با ۳۰ سال سابقه مبلغ زیر حکم حقوقی اش از شاغل با ۲۰ سال سابقه، حدود ۴۵۰ هزارتومان، کمتر هست؟

آنهم به خاطر اینکه بعد از ۳۰ سال خدمت در مهر ۹۴ بازنشست شده اند، این مبلغ افزایشی شامل شاغلین هست، فاصله این ها با شاغلین ۱ روز تفاوت هست،

این ها نمونه ای است از هزاران سوال بی پاسخ، چون کار کلان اقتصادی نیست که بگویم زمانبر هست،

شما لطفا پاسخ های خود را بفرمایید تا من دوباره در انتخابات ۹۶ بدون هیچ اجر و مزدی همین شهروندان را قانع کنم به عقلانیت و خرد رای دهند، از تندرو ها تبری جویند.

من خودم را قانع می کنم، چون خطر به قدرت رسیدن تندرو ها را نه تنها برای کشورم بلکه برای منطقه و جهان بسیار خطرناک ارزیابی می کنم.

ولی از شما خواهشمندم، پاسخی برای این شهروندان ابراز کنید.

معلم بازنشسته ۲ مهر ۹۴

ولی محمد جعفری سجهرود.